هو الوسیع
وقتی راننده اتوبوس شهری توی ایستگاه نگه داشت و وسایلش رو جمع کرد که شیفتش رو با راننده دیگه عوض کنه، یک لحظه ایستاد، رو به مسافرها کرد با وقار و لبخند روی لب و رضایت و آرامشی در صورتش به مسافر ها گفت:
«It was an honor to drive you ladies and gentlemen» - خانم ها و آقایون، راندن (این اتوبوس برای) شما باعث افتخار (من) بود
یاد موضوعی افتادم که چند وقت پیش توی کامنت های یک وبلاگی مطرح شده بود و من برای اون کامنت ، کامنت گذاشته بود. وبلاگ مورد نظر وبلاگ شناخته شده خانمی هست که کارهای خیر می کنه و از طریق وبلاگش کمک می گیره و از خیرین هم تشکر می کنه. موضوع این بود که خانمی در کامنت دونی وضعیت خودش رو طوری شرح داده بود که به دلیل عدم توانایی پرداخت وام بانکی به مبلغ ششصد میلیون تومان، حالا داره هر هفته خسارت میده و سند های 5 تا خونه اش گرو بانکه و تصمیم داشته کلیه اش رو بفروشه و حالا کلافه و ناراحته و در خواست کمک داره…
این خلاصه کلی ماجرا بود… اگه کسی مایل باشه میتونه با سرچ کردن بره ببینه چی به چی بود و کامنت اون فرد چی بود و جواب من چی (من مخصوصا آدرس نمیدم – موضوع از نظر من تموم شده است و اساسا ربطی هم به من نداره، با این حال پیدا کردن اون وبلاگ و کامنت هاش هم غیر ممکن نیست) قضیه هر چی بوده، هر چقدر هم شرایط این خانم بد و غیر قابل تصور باشه – که هست – با توجه به گفته های خودش و شرایطی که خودش اظهار کرده، لحن و منش مطرح کردنش (و به نظر شخص من اصولا مطرح کردنش) ابدا بزرگ و احترام برانگیز نیست.
من نمیدونم این فرد کیه، اما این مدل ندارم ندارم ها و چه کنم چه کنم ها و وضعمون بده و کو خوشی و کلا همیشه نک و نال کردن متاسفانه تو ایران و بین ایرانی ها زیاده. خودتون مقایسه کنین: راننده اتوبوسی که این مدل بالا رفتار می کنه و فردی که ور شکستگیش رو (که در بیزنس و تجارت که لازمه اش ریسک کردنه و روی دیگه سود های کلان و موفقیت و رضایتمندی هست) این طوری می ناله؟
برچسبها: ایرانی گری, تجربه های جدید
